زمستان

داستان زمستان سه پستش تو وبلاگم پخش وپلا بود رواعصابم رژه میرفت همش رو جمع وجور کردم گذاشتم

ادمه ی مطلب

حتما سربزن خیلی قشنگه


 

از شدت گریه­ی آسمان ,زمین لباسی سفید پوشید.درختان به بستنی­های وانیلی
بسیار بزرگی تبدیل شدند.تیرهای برق از گنجشکان خالی شد و ماشین­ها به تپه­های
کوچک نمک بی­شباهت نبودند. سفیدی بسیار زیبایی بود و بیشتر به قلب پاک و
صادق یک کودک شباهت داشت.دستانم را دوباره در جیبم قرار دادم و به آن کودک
نیمه عریان روی برف چشم دوختم.در این سرما هیچ کودکی بودن شال و کلاه هوس
برف­بازی نمی­کند و بیش­تر ترجیح می­دهد که در اتاقش زیر بخاری با اسباب­بازی­
هایش سرگرم شود.اما او بی­خیال تر از این حرف­ها بود و بسیار مصمم به نظر می­
رسید.سیگاری روشن کردم و به سمت آن کودک به راه افتادم تا دلیل
بیرون بودنش را بدانم.هرچه به او نزدیک­تر می­شدم متوجه لرزش اندام و سرخی
بینی­اش می­شدم.در کنارش زانو زدم و مانند یک دوست صمیمی دستم را روی
شانه­اش گذاشتم و سلام کردم. با لکنتی خاص از سرما جوابم را داد و شروع به
«ها» کردن دستانش کرد. دلم به حالش سوخت. گفتم: «می­
خواهی ژاکت مرا بپوشی».
با لحن بسیار محکمی گفت: «نه...نه...نه من سردم نیست».
با تعجب گفتم: «پس چرا دسنتانت را «ها» می­کنی.
-چون من سردم است اما زیاد سردم نیست.
-چرا به خانه نمی­روی نمی­ترسی که سرما بخوری.
- من من از هیچ­چیز نمی­ترسم.
-برای آن که ازش حرف بکشم گفتم: «پس تو پهلوان بسیار شجاعی هستی»
نگاه عاقل­اندر سفیهی به من کرد و گفت: «تو هیچی نمی­دانی»
اما این بار با تعجبی بیشتر گفتم: «چرا»
-چون شما آدم­بزرگ­ها هیچی نمی­دانید و بسیار بی­رحم و دل­سنگ هستید همیشه
پول را بیشتر دوست دارید و دیگران را فراموش می­کنید حتی...
-حتی چه کسی بگو
-خیلی ببخشید اما خدا هم...
-خدا هم چی
-خدا هم مهربان نیست
بعد با سرعت حرفش را اصلاح کرد و گفت: «یعنی خدا مهربان
است اما خیلی خیلی خیلی مهربان نیست».
 گفتم: «چرا خدا مهربان نیست».
-می­خواهی بدانی.
-بله دوست دارم که بدانم چرا به نظر تو خدا مهربان نیست.
از جای خود برخاست و مرا به دنبال خود کشید و وارد کوچه­ای
شد.سپس در یک خرابه ایستاد و به درون آن اشاره کرد و گفت:
«من به خدا گفتم که اگر به این کودکان لباس و غذا ندهد من با او قهر می­کنم و دیگر
لباس گرم نمی­پوشم.»
به همراه پسرک وارد خرابه شدم خدای من آن­چه را که می­دیدم باورم نمی­شد
کودکانی خردسال و نیمه لخت در کنار یکدیگر به خواب زمستانی
فرو رفته بودند. دوست کوچکم با مهربانی دستانم را گرفت و
گفت: «دیدی گفتم خدا مهربان نیست او اگر مهربان بود که این
همه بچه­ی تنها را رها نمی­کرد. به پسرک نگاهی کردم و با اطمینان گفتم:«تو اشتباه
می­کنی خدا بسیار مهربان است»
و به سرعت به سمت خانه ­ی خود دویدم هرچه پس­انداز داشتم برداشتم و به تمام
دوستانم زنگ زدم و موضوع را خلاصه شرح دادم.در آن روز پول زیادی برای کودکان
بی­سرپرست جمع شد وآنان را در جایی امن و گرم پناه دادیم. زمستان سال بعد و بعد
و ده­ها زمستان دیگر نیز گذشت اما من هنوز هم می­دانم که کودکان دیگری هم
هستند که به جای غذا شمع می­خورند و زیر برف می­خوابند من می­دانم که خدایی
مهربان هم هست که روزی به وسیله­ی ما آنان را نجات خواهد داد.اما حیف که
ماخودنمی­خواهیم و نمی­دانیم.

[ جمعه 22 دی 1391 ] [ 00:02 ] [ childrenofgod ]

[ ارسال نظر(2) ]

مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ، اس ام اس های عاشقانه

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید